تو میراث دار جنگی آقای نخست وزیر

روزگار حزینی است. سخت بشود این روزها را از حافظه تاریخ پاک کرد. کاش می شد دست نگارنده زمان را کسی می گرفت و می برد در پستویی، اتاقکی ، چه می دانم تاریک خانه ای و گوش هایش را و چشمانش را می بست و یک چندین روزی او را در آن حال و حوالی زندانی می کرد. مثل اصحاب کهف که خدایش آنها را در غاری حفظ کرد و آرمیدند و هیچ ندیدند و هیچ  نشنیدند و هیچ لمس نکردند از آنچه بر زمانه می رفت. این روزها هم باید همین طور باشد. به صلاح تاریخ نیست این ها را کسی به یاد نگاه دارد. باید همه این روزها را گذاشت روی دور تند و با شتاب از آنها گذشت.

اصلا به صلاح نیست ما بچه های جنگ ، ما که از جنگ هیچ نفهمیدیم جز صدای آژیر های قرمز گاه و بیگاه و آن زیر زمین های سیاه و نم دار و آن صدای انفجارها و شیشه های فروریخته خانه مان و دیوارهای بر سر خراب شده همسایه مان ، این حرفها را بشنویم. ما که سربازانمان قهرمانان داستانهایمان بودند و شهیدانمان زندگان همیشه تاریخ ، احیا عند ربهم یرزقون،  ما که با لاله ها آنگونه عشق می ورزدیم و آنها را زیبا می بوییدیم چگونه می توانیم بعد از مدید ایام درشتی خارهای باقی از گل های آن روزگاران را تاب بیاوریم؟

ما فرزندان جنگیم. آقای نخست وزیر برای ما از ” کاروان الهی “  بخوان. ما را چه کار به شعار “مرگ بر سیب زمینی” .آقای نخست وزیر ما فرزندان جنگیم. ما را به دست بازیگر باد بسپار و بگذار ما وزان وزان در میان خانه های ویران شده روی سر بچه های دزفول بپیچیم و بگرییم و زاری کنیم. ما را چه کار به دولت رمال ها و فال بین ها و کف دست خوانها؟روزگاری است که سخت دلم برای روح الله تنگ شده است.  ما فرزندان روح اللهیم. می توانی برایمان خاطراتی شیرین تر از بحث بر سر قیمت دخان و سیگار و … از پدرمان بازگو کنی؟ مرد میدان نبرد و مبارزه! مرد روزهای سخت! به خدا دلم می گیرد وقتی اجلاس سوییس را با پیشوند افتضاح به زبان می آوری. تو را چه می شود ای که رشادت ها دیده ای و خون های بر زمین ریخته شده! تو را چه می شود که زخم ها دیده ای و قهرمانی ها!  آقای نخست وزیر کلامت این روزها بوی جبهه ها را نمی دهد. تو میراث دار جنگی . برایمان از دلاوری بخوان.