چقدر این غیر مترقبه ها قشنگ است

حالا دوباره او اینجا بود. منظورم این است که یک جایی بود که من هم آنجا بودم. نشستم کنارش و پرسیدم : تو کجا اینجا کجا نجیب زاده؟ پس کو چترت؟

گفت یک سمینار یک روزه درباره کود و این جور گند و گه ها بوده که او هم دعوت داشته. همین امروز صبح آمده و شب هم پرواز دارد. یعنی چیزی حدود دو ساعت دیگر ، باید جل و پلاسش را جمع کند و برود.

ازش پرسیدم پس کی می خواهد از ماتحت گاو و گوسفندها دست بردارد و آن بنده های خدا را به حال خودشان رها کند؟ تولیدات آنها مال این است که هرکجا دل خودشان بخواهد آن را بیندازند روی زمین و کسی هم کاری به کارشان نداشته باشد. یعنی یک عده بر ندارند آنرا بررسی کنند که چه چیزهایی تویش هست یا نیست….

بیشتر از ده بار برایش گفته ام که هر وقت به یک کارخانه کودسازی فکر می کنم ، توی مغزم یک گاو خیلی بزرگ مصنوعی می بینم که چشمهایش از زور درد ، زده بیرون و یک بند – یعنی بدون اینکه استراحتی تنفسی در کار باشد – از ماتحت بلا زده اش ، پهن های بسته بندی شده صد کیلویی می افتد بیرون.

که هیچ تزیینی هم ندارند و همه شکل هم اند. یعنی نمی دهند یک کسی بشیند و کیسه ها را طوری طراحی کند که حوشگل به نظر برسند.

و این مال این است که لابد پیش خودشان فکر می کنند دهاتی ها خوشگلی سرشان نمی شود یا لیاقتش را ندارند …

کافه پیانو … فرهاد جعفری

پ.ن1 : “و این مال این است که لابد پیش خودشان فکر می کنند دهاتی ها خوشگلی سرشان نمی شود یا لیاقتش را ندارند “

پ.ن2: یک دوبیتی یا رباعی – یا هر چه – هست که بیت اولش زیاد چنگی به دل نمی زند اما قشنگ آنجاست که می گوید: باید بچشد عذاب تنهایی را … مردی که زعصر خود فراتر باشد!

پ.ن3 : ببینید ! عزیزان من! غنچه های باغ زندگانی! میوه های رسیده درختان آرزومندی! شکوفه های خندان درختان گیلاس! ای فرزندان صالح به مثابه گلهایی از باغهای بهشت!  من حالم از هوای این روزهای شهرتان بهم می خورد. تمنا می کنم برایم دقیقه به دقیقه گزارش وضع هوا نفرستید. بیانیه های مهوع آدم های کوتاه قامت خود حق پندار هم،  گلاب به رویتان وضع مزاجم را دگرگون می کند. برادری کنید ما را از صفحه روزگارتان پاک کنید. قربان چشم و ابروهای مشکی درهم رفته این روزهایتان بشوم!