گزارش یک صبح تابستانی

چند روزی است بلیت اتوبوس ماهانه ام تمام شده و هر روز با دوچرخه مسیر خانه – دانشگاه را رفت و آمد می کنم. امروز که دیگر آخرین روزهای خرداد در ایران است و میانه های رو به انتهای ماه ژوئن، از خانه که بیرون شدم هوا کمی تیره و تار بود و بادی از جانب دریا به سمت کوهپایه می وزید. بر دوچرخه سوار شدم و انداختمش در سرپایینی خانه به دانشگاه که همین طور برای خودش خوش خوشان برود. هنوز چند متری راه نیفتاده بودم که باران گرفت.

دانه های باران مثل قطره هایی که از پیراهن تر ابرها چلانده شده باشند ، درشت و وزین بر سر و صورتم می خورد و باد رفته رفته شدت می گرفت و سرپایینی و سرعت بی امان دوچرخه بر شدت آن می افزود. لحظه ای نگذشت که لباسم غرق آب شد و ابروهایم خیس و عینکم محو و تار شد. روبرو را نمی دیدم و ابروهایم به سختی سرد شده بود و دست هایم از شدت سرمای باران و بادی که توام شده بود دسته ها را به درستی نمی چسبید. دردناک تر از همه اینها دسته فلزی عینک بود که در زمانی کوتاه یخ زد و شقیقه هایم را به درد آورد. در آن حال و روز و در میانه خیابان که شیب بی انتهایش تا دوردست نادیدنی می نمود نه جای ایستادن بود و نه نای و نفس رفتن..دلم می خواست همان جا یک لحظه دوچرخه را رها کنم و درس وسط خیابان بنشینم و ابروهایم را با دو دست محکم بفشارم تا از شدت درد و سرما کاسته شود. گریزی نبود ..با اشک و آه پا می زدم و سرم را گاه به پایین می گرفتم تا هم قطرات آب از روی عینک محو شود و هم آنکه اندکی خون به ابروهایم بدود و از فوج حمله  آلام و دردها اندکی کاسته شود..لحظه ای بعد اما سراشیبی به پایان رسید. باد قطع شد و باران دلش به حالم سوخت.. در انتهای جاده دانشگاه نمایان شد و من دقیقه ای بعد خود را در اتاق کارم یافتم..دماسنج وبلاگم دمای شهر تروندهایم را در حوالی ساعت ده صبح 14 ژوئن 2010 هفت درجه گزارش می کرد…